Ana Sayfa Blog Yazı detayları
ASAL ŞİİR
Bu yazı İbrahim Aşkar tarafından 27.7.2017 11:10:44 tarihinde yazıldı.
“ANI” isimli şiirinde “Rahat döşeklerin utanması bundan” diyor Melih Cevdet . Bir dizenin bunca kuvvetli olması şaşırtıyor, kıskandırıyor, hırslandırıyor beni. Ne derin bir uçurum, keşke benim olsa.

Eylül 1998 de giriştiğim ama yarım kalmış bir denemede;

"Öyle bir şiir olsun ki, bir tek kendine benzesin"

diyerek çok ucuz bir arayışın içinde olmuşum, yarım kalmış olması belki de bu yüzdendir. Ömrüm hep kısık ateşteymiş hissi, dinmiyor gece, sönmüyor cam.

Ölen şairler bana hep büyük büyük tayfunları anımsatıyor. “Ölüm” ile ilgili dizelerine ilgi duyuyorum, okumak, anlamak, düşüncelerinden kendime bir pay almak istiyorum.“Gidersin, filiz kırar bıraktığın fırtına” dizesini sanki bu durumu ifade edebilmek için karalamışım ama bu da yetersi kaldığım anlardan sadece biri olmuş.

“Tel örgünün deliğinde buluşan, parmaklarınız geliyor aklıma” diye devam ediyor “Anı” şiiri. Tel örgülere can veren şairler ölümlü değildir. Sevdiği çiçek adlarına, sevdiği kadın adlarına, bütün sevdiklerinin adlarına; sade duruşlara sahip yeni adlar ekleyebilir usulca. 


“Usulca” kelimesini hep çok usta şairlere yakıştırıyorum. Şiirlerini, bir yaprağı bile ürkütmeden yazabilmişler gibi geliyor bana. Bir ceylan şiirini mesela o ceylana hiç sezdirmeden döktürüverebilir, çok özeniyorum, yüklü bir kamyon yanaşıyor omuzlarıma.

Bir çift güvercin havalansa
Yanık yanık koksa karanfil
Değil unutulur şey değil
Çaresiz geliyor aklıma.
Bu yazıya hiç yorum yapılmamış.


İlk siz yorum yapın!

      sizi hatırlayalım mı?

© 2014 ibrahimaskar.com